Polioksymetylen

Chociaż polioksymetylen został opracowany już w latach 20. XX wieku, z powodu problemów z stabilnością temperaturową nie był stosowany przez kolejne dziesięciolecia. Dopiero w latach 50. amerykańska firma DuPont rozpoczęła jego produkcję, a później dołączyli inni producenci.

Niemiecki chemik Hermann Staudinger stoi za termoplastycznym polimerem o nazwie polioksymetylen, który częściej jest określany jako acetal. W dzisiejszych czasach materiał ten jest szeroko wykorzystywany do produkcji różnorodnych plastikowych elementów, w tym do urządzeń elektrycznych. Znajduje zastosowanie wszędzie tam, gdzie wykorzystuje się jego unikalne właściwości, o których zaraz sobie powiemy.

Półkrystaliczny termoplast acetal charakteryzuje się doskonałą odpornością na zużycie, odpornością na ciepło, elastycznością oraz wysoką sztywnością. Ma także dobre właściwości poślizgowe (niski współczynnik tarcia) i jest sensorycznie neutralny, czyli bez smaku i zapachu. Jego niska chłonność wody sprawia, że nadaje się do zastosowań w wilgotnym środowisku. Materiał ten ma także dobrą odporność na uderzenia, nawet przy niższych temperaturach, gdy inne rodzaje plastiku zwykle pękają.

Pojęcie polioksymetylen nie odnosi się jednak do jednego materiału. W rzeczywistości dzieli się na dwie kategorie materiałowe, w postaci kopolimerów i homopolimerów oznaczonych jako POM-C oraz POM-H. Podczas gdy POM-C jest bardziej odporny na wpływy chemiczne i ma niższą temperaturę topnienia, do zalet wariantu POM-H należy nieco wyższa gęstość, twardość i wytrzymałość, co wynika z jego wyższej krystaliczności.

Do homopolimerów należy na przykład Delrin, czyli nazwa polimeru zastrzeżona przez kompanię DuPont. Przykłady kopolimerów to plastiki produkowane pod nazwami handlowymi Hostaform i Ultraform. Przetwórcy plastiku nie sprzedają do dalszego wykorzystania tylko czystego POM, ale także POM z domieszką teflonu, stałych środków smarnych, dodatkami antystatycznymi czy włóknami szklanymi.