Jeśli chodzi o stal z serii 440B, to jest praktycznie we wszystkich aspektach identyczna z typem 440A, jednak różni się jedną zasadniczą drobnostką – stosunek chromu do węgla w austenicie wynosi tutaj 14,5 do 0,52 procent (mierzone w temperaturze 1100°C). Jeśli zaś porozmawialibyśmy o maksymalnej twardości, to ta może osiągnąć nawet (psychologicznie atrakcyjny) poziom 60 HRC.

Odporność na korozję jest w przypadku 440B praktycznie taka sama jak stali 12C27M, oferuje jednak mniejszą twardość, większą odporność na zużycie oraz również niższą stabilność krawędzi tnącej. Stal nierdzewna 440B jest wprawdzie interesująca z inżynieryjnego i chemicznego punktu widzenia, ale rzeczywistość dziś jest taka, że jej "siostry", czyli stale 440C i 440A, radzą sobie na rynku lepiej i jeśli znajdziemy jakieś produkty w tej serii, będą miały oznaczenie na ostrzu właśnie „440C/440A”. Jednym z niewielu przedstawicieli klanu „440B” jest na przykład produkt „Randall #5”.
W kontekście stali 440B musimy bez wątpienia wspomnieć także o stali typologii Böhler N685E, która jest dość podobna do 440B, tylko że ma nieco większą zawartość węgla i pierwiastków stopowych. Ponieważ jednak osiąga maksymalnie twardość 56 HRC do 57 HRC, jest uważana za gorszą w porównaniu do takiej na przykład stali S30V.
Reasumując, stal 440B posiada większy udział karbidów w swojej strukturze. W związku z tym również nieco większą twardość w porównaniu do 440A, stabilność krawędzi tnącej, a także wyższą odporność na zużycie. Jest jednak bardziej krucha, a jej odporność na korozję także nie jest najwyższej klasy. Można ją całkowicie uznać za nieco lepszą wersję stali 12C27M z mniejszą odpornością i trwałością krawędzi tnącej.