Lowa Sportschuhe GmbH to niemiecka firma obuwnicza z bardzo bogatą historią. Obecnie jest częścią holdingu TECNICA GROUP, w którym LOWA jest najsilniejszą marką. Firma skupia się głównie na produkcji obuwia turystycznego (trekkingowego), wojskowego i sportowego, a jej buty dla alpinistów są bardzo znane. Jest to duża i znacząca firma eksportująca na cały świat, w Europie należy do największych producentów butów trekkingowych.

Początki firmy

Historia firmy zaczyna się w 1923 roku, kiedy Johann Wagner prowadził warsztat szewski w bawarskiej wiosce Jetzendorf. Jego syn, Lorenz Wagner, kontynuował ścieżkę ojca, rozbudował i zmodernizował produkcję oraz przejął kierowniczą rolę w firmie, która później przyjęła jego imię: LOWA = Lorenz Wagner

Na początku lat 30. Wagner buduje nowy budynek fabryczny, gdzie rozpoczyna się prawdziwa produkcja przemysłowa. Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 roku fabryka w Jetzendorf otrzymuje zamówienie na produkcję ciężkiego obuwia dla myśliwych górskich. Po wojnie sytuacja jest bardzo niekorzystna, firma znajduje się w trudnej sytuacji, jednak zapotrzebowanie na obuwie pozwala jej przetrwać. Po latach 50. sytuacja dramatycznie się pogarsza, firma staje się niewypłacalna i zostaje poddana przymusowej administracji. Lorenz Wagner jest tym ciężko dotknięty i z podupadającym zdrowiem w wieku 60 lat umiera.

Sepp Lederer

W trudnych chwilach firmę od chorego Wagnera przejmuje Sepp Lederer, którego sam Wagner wyszkolił w swoich warsztatach i wraz z córką Wagnera, Berti, próbują stabilizować firmę. Udało im się to i wspólnymi siłami wyprowadzają firmę z beznadziejnej sytuacji. Później zostają małżeństwem.

Od roku 1955 zaczynają się dla Lowy lepsze czasy, firma nawiązuje ścisłą współpracę z czołowymi alpinistami i dzięki zdobytemu doświadczeniu rozwija na ówczesne czasy bardzo zaawansowane buty. Stopniowo Lowa w dziedzinie obuwia alpinistycznego staje się światowym pojęciem.

Wzrost firmy wymagał nowych przestrzeni. Początkowo wykorzystywane było wszystko, co się nadarzało, ale później zdecydowano o budowie zupełnie nowego kompleksu w Jetzendorfie, który został ukończony w 1977 roku. Jak firma rosła, istniejące przestrzenie nie wystarczały i w latach 1998-2000 powstał zupełnie nowy kompleks budynków, który służy firmie do dziś.

Werner Riethmann

Ten znakomity menadżer z konkurencyjnej firmy Raichle przyjął ofertę Seppa Lederera i przejął kierownictwo LOWY z zadaniem ożywienia sprzedaży. Okazało się to trafnym angażem, Riethmann dobrze prowadzi firmę, która staje się jednym z największych producentów obuwia trekkingowego. Później przystąpiono do wzmocnienia kapitałowego firmy, która staje się częścią holdingu Tecnica. Pod kierownictwem Wernera Riethmanna LOWA z sukcesem zakończyła 90 lat swojego istnienia. Jej strategiczne ukierunkowanie na doskonałą jakość z naciskiem na komfort i wartość użytkową nie przestaje odnosić sukcesów wśród wszystkich wymagających użytkowników.

OBUWIE ROBOCZE I BEZPIECZEŃSTWA

Na początek powiemy sobie o różnicach między testowaniem obuwia roboczego a bezpieczeństwa.

W przypadku obuwia roboczego kładzie się nacisk na testowanie trwałości obuwia, nawet w stałym obciążeniu roboczym. Z tych testów można dowiedzieć się np., jak podeszwa jest odporna na ścieranie, jak podeszwa zachowuje się w niskich temperaturach, jakie są właściwości materiałów, czy obuwie jest odporne na kontakt z olejami mineralnymi lub paliwami.

Ocena obuwia bezpieczeństwa zależy od tego, jak chroniona jest jego czubka przed upadkiem ciężkich przedmiotów, jak stopa jest chroniona przed przebiciem podeszwy gwoździem, jakie są właściwości izolacji elektrycznej itp.

W obu przypadkach przeprowadzane są również dodatkowe testy specjalne, które mają na celu sprawdzenie, czy obuwie chroni przed przenikaniem wody do wnętrza buta, jak działa antypoślizgowość na różnych powierzchniach i tym podobne. Jeżeli obuwie przejdzie te dodatkowe testy specjalne, jest oznaczane specjalnymi pisemnymi symbolami.

Obuwie robocze definiuje się normami EN ISO 20344 i EN ISO 20347. Pierwsza z norm określa, że obuwie musi spełniać podstawowe wymagania, które musi spełnić każde obuwie robocze. Druga normą już określa to, że buty szczycą się kilkoma doskonałymi właściwościami i mogą być stosowane do innych specjalistycznych zawodów. Wiele z tych wymagań spełnia np. solidne obuwie outdoorowe z kategorii LOWA BACKPACKING i oczywiście także wojskowe modele kolekcji LOWA TASK FORCE.

Następnie, na podstawie wyników testów, obuwie robocze dzieli się na kilka dodatkowych kategorii:

Kategoria OB, ściślej mówiąc EN ISO 20347 OB, może szczycić się obuwiem, które spełniło podstawowe wymagania według EN ISO 20344, dokładniej mówiąc trwałość podeszwy, która jest odporna na ścieranie. Do tej kategorii należą na przykład obuwie outdoorowe z kategorii BACKPACKING, a konkretnie model TIBET GTX, który dodatkowo spełnia warunki nienasiąkliwości, odporności na przenikanie wody, odporności podeszwy w niskich temperaturach i antypoślizgowości na mokrej powierzchni ceramicznej. Te dodatkowe właściwości są również oznaczane symbolami WR, CI, SRA, które są wyjaśnione w kilku wierszach poniżej.

Za wyższy poziom uważa się kategorię 01, która ma precyzyjne oznaczenie EN ISO 20347 01, tutaj jest wymóg, aby obszar pięty był zamknięty, but miał właściwości antystatyczne, odpowiedni stopień absorpcji energii uderzenia w podeszwie i pięcie.

Dalej, kategoria 02 z oznaczeniem EN ISO 20347 02 musi bezwzględnie spełniać wymagania poprzedniej kategorii 01, ale dodatkowo obuwie musi być odporne na penetrację wody i musi posiadać nienasiąkliwość materiału wierzchniego. 

I wreszcie mamy też kategorię 03 z oznaczeniem EN ISO 20347 03, która musi spełniać ochronę przed przebiciem podeszwy gwoździem. Do tej kategorii należy przeważnie obuwie robocze, które jest przeznaczone na budowy.

Oczywiście istnieją inne dodatkowe kombinacje cech, a opis tych podstawowych kategorii nie musi być wystarczający. Dlatego dołączamy symbole uzupełniające oznaczające dodatkowe kryteria:

HRO - oznacza odporność podeszwy na kontakt z gorącem
WRU - penetracja i absorpcja wody (materiał wierzchni)
WR- odporność obuwia na przenikanie wody
HI - odporność dolnej części obuwia na ciepło
CI - odporność dolnej części obuwia na zimno
FO - odporność obuwia na paliwa
AN - ochrona kostki
CR - odporność na przecięcie
M - odporność ochraniacza podbicia na uderzenie
I - izolacyjne obuwie elektryczne
C- przewodzące obuwie
P - odporność na przebicie
E - absorpcja energii w obszarze pięty
A - antystatyczne obuwie
SRA- odporność na poślizg na ceramicznej kafelce podłogowej z SLS (wodny roztwór)
SRB - odporność na poślizg na stalowej podłodze z gliceryną
SRC - odporność na poślizg na ceramicznej kafelce podłogowej z SLS i na stalowej podłodze z gliceryną (SRA + SRB)

Oczywiście istnieją również kategorie obuwia bezpieczeństwa według normy EN ISO 20345. Abyście mieli tutaj przegląd, ponownie dołączamy kategorie z wyjaśnieniami:

EN ISO 20345 SB - podstawowe wymagania, np. stalowy nosek, odporność na paliwa, odporność na ścieranie podeszwy
EN ISO 20345 S1 – wymagania SB + zamknięta część piętowa + właściwości antystatyczne + absorpcja energii w obszarze pięty
EN ISO 20345 S2 - jak S1 + penetracja + absorpcja wody (materiał wierzchniowy)
EN ISO 20345 S3 - jak S2 + odporność na przebicie + podeszwa z bieżnikiem

Szczególna jest także norma EN ISO 17249, która może poszczycić się warunkiem dla obuwia chroniącego przed przecięciem piłą łańcuchową.

Również w obuwiu bezpieczeństwa możemy spotkać się z tymi skrótami, które wyrażają dodatkowe kryteria wymienione powyżej w tekście.