Wzór maskujący US desert 6

Pierwotny rozwój wzorów kamuflażu, specyficznie przeznaczonych do użycia przez wojsko i przez amerykańskie siły zbrojne, miał miejsce w okresie, który rozpoczął się dla USA mniej więcej wokół I wojny światowej. Podobnie jak wtedy ich brytyjscy lub francuscy sojusznicy, amerykańscy inżynierowie wojskowi eksperymentowali z szeregiem projektów do potencjalnego ukrywania osób zajmujących się obserwacją terenu i snajperów umieszczonych wzdłuż granic. Jeden z tych projektów był oparty na brytyjskim typie „Symien sniper suit“ i składał się z luźnych pasków, pasów różnokolorowej tkaniny, jakiegoś sznurka mocującego oraz luźno opadającego kaptura + kurtki i spodni. Wszystko to zostało zaprojektowane tak, aby z daleka wyglądać jak liście. Inny mundur został wyprodukowany/zaprojektowany przez jednostkę inżynierów wojskowych z amerykańskiego uniwersytetu w Waszyngtonie DC, a ten z kolei obejmował kurtkę, spodnie i kaptur pomalowane ciemnymi pasami na jaśniejszym tle. Został on zaprojektowany specjalnie tak, aby maksymalnie ukrywać osoby na drzewach. Produkcja i dystrybucja podobnych strojów były jednak naprawdę minimalne i raczej wszystko było w fazie eksperymentalnej, niż że wszystkie mundury wojskowe były całkowicie i masowo maskowane / przekładane / modyfikowane. Wokół roku 1918 było jeszcze zbyt wcześnie, a to także na lata późniejsze – poważnie kamuflaże zaczęły się USA zajmować dopiero wokół II wojny światowej.

Amerykańska armia rozpoczęła badania wzorów kamuflażu odpowiednich do użycia na pustyni mniej więcej od połowy lat sześćdziesiątych. Oczekiwała wtedy, że logicznie stanie przed potrzebą umieszczenia ludzi na Bliskim Wschodzie jako odpowiedź na regularną wojnę między Izraelem a okolicznymi krajami arabskimi. Jeden z kamuflażowych wzorów z okresu prób przygotowawczych do tej akcji był wykorzystywany również podczas treningu na skalistej pustyni w Kalifornii, wykorzystano bowiem ten obszar jako bazę dla tego nowego wzoru kamuflażu. Został on zakupiony na dużą skalę dopiero w 1973 roku, jednak po raz pierwszy i oficjalnie taki mundur kamuflażowy pojawił się już w 1972 roku. Projekt składał się z dwóch odcieni średniej brązowej rozprzestrzenionych na większych obszarach piaskowego i beżowego koloru. Był ponadto „pote czkowany” mniejszymi jakoby skalnymi formacjami z czarnej i białej barwy. Ten pustynny wzór kamuflażu był produkowany między latami 1981 a 1991 i widział służbę z amerykańskimi siłami zbrojnymi, gdziekolwiek tylko można było: na treningu na pustyni Synaj, ale także podczas operacji w Zatoce („Pustynna burza“) i w Somalii („Odzyskiwanie nadziei“). Niektóre z ocalałych przykładów tego wzoru kamuflażu ilustrują niewielkie różnice w rozmiarach (i objętości) czerni, która symbolizuje tutaj skały. To oczywiście sugeruje, że ten wzór kamuflażu czasami był lekko lokalnie modyfikowany przez lata. Te niekonsekwencje jednak nie pojawiają się na mundurach wyprodukowanych później, ani na tych produkowanych jako pierwszych. Wprost porównanie tych typów (stary nowy typ a średni typ) można zobaczyć na obrazku poniżej.

I tutaj mamy tylko ten tradycyjny sześciobarwny pustynny wzór kamuflażu. Armia zaczęła nazywać poniżej pokazany wzór kamuflażu „chocolate chips” czyli również „czekoladowe kawałki”. Naprawdę przypomina ona tę lokalną rozkosz.

Krótko po zaatakowaniu Kuwejtu przez siły irackie w 1990 roku, US DOD stanęło przed problemem (a także koniecznością i potrzebą) wyposażenia dużej liczby walczących osób w kamuflażowane mundury odpowiednie do walki na pustyni. Chodzi o to, że większość amerykańskich sił zbrojnych umieszczonych w operacji Pustynny tarczy i Pustynna burza miała albo tradycyjny Woodland BDU, albo sześciobarwny pustynny wzór kamuflażu DBDU. Armia wtedy również opracowywała ogólny pustynny wzór kamuflażu naprawdę znacznie bardziej odpowiedni do mniej zarośniętych obszarów. Do takich, które są częste w Azji Zachodniej i północnej Afryce. Wzór kamuflażu składa się z trzech kolorowych odcieni. O tych jednak więcej w innym, specjalistycznym artykule!