Etylen-winylowy octan lub też poli etylen-winylowy octan to rodzaj izolacji, która jest obecnie dość rozpowszechniona i ma bardzo szerokie zastosowanie. Nazwa pochodzi od składników, które dominują w tej izolacji.
Typowa wartość procentowa masy octanu winylu w izolacjach EVA mieści się w zakresie od 10 do 40 procent. Resztę masy stanowi etylen. W niektórych rodzajach mogą występować także inne chemiczne domieszki w niewielkich ilościach procentowych.
EVA to polimer elastomerowy, który dzięki miękkości i elastyczności tworzy materiały o właściwościach gumowych. Bardzo dobre właściwości materiału, szczególnie w zakresie odporności na niskie temperatury, odporności na pękanie czy wodę, przejrzystości i połysku, sprawiają, że EVA jest szeroko stosowanym produktem odpowiednim do produkcji wielu rzeczy.
Ogólnie można powiedzieć, że istnieją trzy różne typy kopolimeru EVA, które różnią się zawartością octanu winylu i sposobem zastosowania tych materiałów.
Pierwszym z nich jest kopolimer EVA oparty na niskiej zawartości VA (chodzi o około 4 %), często określany jako polietylen modyfikowany octanem winylu. Jest to kopolimer i przetwarza się go jako materiał termoplastyczny, podobnie jak polietylen o niskiej gęstości. Ma z tym materiałem podobne właściwości, ale różni się na przykład zwiększonym połyskiem, miękkością i elastycznością. Ten materiał uznawany jest za nietoksyczny.
Drugim typem jest kopolimer EVA oparty na średniej zawartości VA (zakres od 4 do 30 %). Określamy go jako termoplastyczny kopolimer etylen-octan winylu. Jest to materiał elastomerowy. Choć nie jest wulkanizowany, ma niektóre właściwości gumy lub plastikowanego polichlorku winylu. Zarówno wypełnione, jak i niewypełnione materiały EVA mają dość dobre właściwości w niskiej temperaturze, zachowując wysoką sztywność. Materiały z zawartością VA na poziomie około 11 procent są używane jako kleje termotopliwe.
Ostatnim typem jest kopolimer EVA oparty na bardzo wysokiej zawartości VA (zwykle od 40 % wzwyż). Jest określany jako guma etylen-octan winylu.