Podczas zakupu noża często rozważamy różne cechy i elementy – kształt ostrza, długość noża, stal, z której wykonane jest ostrze, lub materiał, z którego wykonana jest rękojeść. Interesuje nas także ergonomia rękojeści lub prestiż producenta. Ale często zapominamy o jednej ważnej rzeczy, a mianowicie o szlifie ostrza, a dokładniej o jego związku z grubością ostrza.
Kształt szlifu odgrywa ważną rolę, zwłaszcza przy rzeczywistej pracy z nożem. Jest to kluczowy czynnik, który wpływa na właściwości ostrza – zazwyczaj rozważasz kompromis pomiędzy jego wytrzymałością a zdolnością cięcia. I możesz wybierać z całego spektrum możliwości w jedną lub drugą stronę.
Proszę traktować poniższe informacje raczej jako ogólne, ponieważ w grę wchodzą również inne czynniki, na przykład:
Im grubsze ostrze, tym będzie bardziej odporne na brutalne obchodzenie się, jednak większa grubość noża jednocześnie obniża jego właściwości tnące.
Cieńsze ostrze jest bardziej odpowiednie do cięcia i krojenia, ale zmniejszenie grubości zwiększa ryzyko uszkodzenia ostrza podczas bardziej wymagających czynności, takich jak rąbanie czy podważanie. Przejdźmy teraz do samych szlifów – przedstawimy podstawowe typy oraz ich główne zalety i wady.
Do najczęściej używanych typów szlifów należy ten płaski. Przy (całkowicie) płaskim szlifie ostrze jest jednolicie zeszlifowane od grzbietu w kierunku ostrza i kończy się fazą. Istnieje wiele rodzajów szlifów płaskich, a poszczególne modele noży różnią się od siebie grubością (szorstkością) ostrza.
Zaletą płaskiego ostrzenia jest to, że jest dość uniwersalny, więc w dużej mierze nie ma znaczenia, do jakiego rodzaju noża go wybierzesz.

Nóż Noctem Hydra Knives. Do zalet ostrzy z płaskim szlifem należy uniwersalne zastosowanie.
Jest odpowiedni do różnych typów czynności i aktywności – z wyjątkiem bardziej intensywnej obróbki drewna. Dla tych celów lepiej wykorzystać szlify konwekcyjne lub szablaste (zobacz poniżej). Z kolei jest perfekcyjny do cięcia. Dlatego często spotyka się go również w nożach kuchennych.
Nóż KA-BAR® Becker Necker
Noctem Hydra Knives®
Opět často používaný typ výbrusu, który ma jeszcze lepsze właściwości tnące niż wybrus płaski. Wklęsły wybrus wykorzystuje wklęsłe szlifowanie i jest więc przeciwieństwem wybrusu wypukłego. Ostrze jest więc zwężone, co przekłada się na lepszą tnącą zdolność noża. W dolnej części ostrze (opět zakončené fazetou) jest cieńsze niż w przypadku wybrusu płaskiego, co oznacza lepszą penetrację materiału, który jest cięty.
Cieńsza klinga ma naturalnie mniejszą odporność, dlatego spodziewajmy się jeszcze większej podatności na uszkodzenia przy nieostrożnym używaniu niż w przypadku płaskiego szlifu o tej samej grubości. Gorzej jest również z ostrzeniem, ponieważ do konkawowego szlifu potrzeba prawdziwego mistrza. Osoba, która nie ma doświadczenia w ostrzeniu, mogłaby przez nieumiejętne działanie zmniejszyć trwałość noża.
Nóż z ostrzem o wklęsłym szlifie nie nadaje się do bardziej wymagających zadań, takich jak rąbanie, ponieważ jego ostrze mogłoby się łatwo uszkodzić. Natomiast jest idealny do cięcia i krojenia.
Nóż Kobun Cold Steel®
Składany nóż Jarosz Spear KA-BAR®
Jak już wspomniano, jest to przeciwieństwo szlifu wklęsłego. Ostrze tutaj (przy takiej samej początkowej grubości) jest nawet szersze niż przy szlifie płaskim, odpowiednio usunięto z niego jeszcze mniej materiału. Ten typ szlifu nie kończy się fazetą. Noże z szlifem wypukłym należą do najbardziej wytrzymałych. Mniejsza ilość materiału usuwanego podczas szlifowania pogarsza jednak ostrość i utrudnia penetrację noża w ciętym materiale.
Wypukłe ostrze jest stosunkowo mało popularne. Wynika to również z faktu, że proces produkcji jest dość złożony i bez precyzyjnych maszyn praktycznie nie ma szans, aby go osiągnąć. Dodatkowo są trudniejsze do ostrzenia w warunkach domowych.
To rozwiązanie, w odróżnieniu od powyższych, nadaje się dzięki swojej ponadprzeciętnej wytrzymałości również do rąbania i batoningu.
Jest to stosunkowo rzadko używany typ szlifu, gdzie cięcie nie jest symetryczne, a materiał jest usuwany z ostrza tylko z jednej strony. Jednostronny szlif zazwyczaj wykorzystuje ten sam typ ostrzenia co szlif płaski. Oznacza to, że nóż z takim szlifem można stosunkowo łatwo naostrzyć. Z oczywistych powodów jednostronny szlif nie jest zakończony fazetą.
Niektóre noże kuchenne są jednostronnie szlifowane (na przykład wybrane wysokiej jakości noże z Japonii, przeznaczone dla szefów kuchni). I jak wynika z całego konceptu, możemy w tej kategorii podzielić noże według dominującej ręki użytkownika – czyli na noże dla praworęcznych i noże dla leworęcznych. Dlatego, gdy kupujesz taki nóż jako prezent, musisz z góry wiedzieć, do której kategorii należy osoba obdarowywana.
Noże z jednostronnym szlifem mają dobre właściwości tnące, zresztą z tego powodu są często używane w nożach kuchennych. Wadą jest, że do takiego noża trudniej się przyzwyczaić – praca z nim jest naprawdę inna niż w przypadku noży z innymi typami szlifów.
Scandi, czyli scandiński szlif, jest również dość rozpowszechniony, szczególnie przez północne marki, takie jak na przykład Morakniv ze Szwecji. Jest to rodzaj szlifu, który jest podobny do szlifu płaskiego, tylko ostrze nie jest frezowane aż do grzbietu ostrza, ale zaczyna się mniej więcej w połowie (czasami w dolnej trzeciej części) wysokości ostrza.
Tego rodzaju szlif brakuje fazety (właściwie cała powierzchnia ostrza jest fazetą), co może stanowić problem przy ostrzeniu – chociaż skandynawski szlif ostrzy się łatwo, brak fazety oznacza konieczność usunięcia większej ilości materiału niż w przypadku innych rodzajów szlifów.

Nóż Morakniv Multimount. Ostrze ze szlifem skandynawskim charakteryzuje się wytrzymałością i odpornością.
Ostrze ze skandynawskim szlifem jest z pewnością bardzo mocne i wytrzymałe. Takie noże nadają się do pracy z drewnem i mają doskonałe właściwości tnące. Właśnie dlatego są popularnymi nożami wśród miłośników przyrody. Modele ze skandynawskim szlifem są prawdopodobnie najbardziej odpowiednie do wytwarzania wiórów. Jednakże zdecydowanie nie rekomendowalibyśmy ostrza oszlifowanego tym typem szlifu do cięższych prac, ponieważ cienka część ostrza może się łatwo wyłamać i powstają niepożądane ząbki.
Nóż bushcraftowy OK4 Hultafors®
Szwedzkie noże MORAKNIV®
Ściananie szablą jest pewnym kompromisem między płaskim a skandynawskim ostrzeniem. W zasadzie jest to rodzaj ostrzenia, który często myli się z tym skandynawskim. Jedyną różnicą jest właśnie obecność fazy, którą ostrzenie szablą przejmuje z płaskiego. Ostrze noża pozostaje w górnej części pełnej grubości, co przynosi zaletę większej wytrzymałości (a dzięki fazie, te noże są bardziej odporne nawet w porównaniu do ostrzenia skandynawskiego).
W porównaniu z płaskim szlifem, cięcie noża będzie nieco słabsze – jak widać, każdy rodzaj szlifu ma swoje wady. Powodem jest większy kąt ostrza, co prowadzi do gorszego przenikania ostrza w przecinany materiał.

Nóż StrongArm Gerber. Szlif szabli ostrza jest wykorzystywany w nożach wojskowych, outdoorowych i survivalowych.
Noże z tym szlifem nadają się do ciężkiej pracy, rąbania lub batoning. Takie noże mogą częściowo zastąpić pracę siekiery.
Nóż StrongArm GERBER®
ANV® Z300 G10 Liner Lock
Nie możemy tutaj uniwersalnie doradzić najodpowiedniejszego typu szlifu. Jest to bowiem kwestia subiektywna, przy czym ważne jest, w jaki sposób najczęściej będziesz chciał używać swojego nowego noża.
Proponuje się opcję używania jednego większego i mocniejszego noża z ostrzem szablowym lub wypukłym do cięższej pracy i podstawowej obróbki drewna, oraz drugiego mniejszego noża z cieńszym ostrzem wyposażonego w płaski, wklęsły lub scandi szlif.
Jeśli chodzi o jeden uniwersalny nóż, który wykona całą pracę, zależy to od naszego poziomu wymagania. Niektórzy nie potrzebują noża do precyzyjnego krojenia i wybierają raczej grubszą ostrze, które wytrzyma wszystko. Inni z kolei używają noża do delikatniejszych prac, wybierają cieńsze ostrze, a do cięższej pracy wybierają na przykład siekierę. Wybór pozostaje wtedy wyłącznie w waszych rękach i zależy od waszych indywidualnych preferencji.

